Seebachtal-Pleschischg-Goslarerweg-Hannoverhaus

 

Om 06:45 uur start vanaf de parkeerplaats bij het dalstation van de Ankogelbahn. De eerste etappe is door het Seebachtal naar de Schwussnerhütte. Lekker vlak.

Recent is de bergbeek ver buiten z'n oevers getreden.

Nog helemaal stil bij de Schwussnerhütte

Nog nooit was ik voorbij de Schwussnerhütte. Nu dus wel. Blijkt het dal nog veel verder te gaan. Maar al snel mag ik naar links, steil de berg op.

Terugblik op het Seebachtal, voorbij de Schwussnerhütte

Eerst zigzaggen over open terrein, dan langs deze Pleschischgbach, en iets verderop zigzaggen door het bos rechts.

Ik zit nu op nevelhoogte....

Uit de nevel, de Ankogel is te zien.

Prachtig, de markante Maresenspitz die uit de nevel steekt.

Op de weg naar boven word ik ingehaald door een ander wandelaar, dat gebeurt me niet vaak.

De Ankogel

Links de Maresenspitz, rechts van het midden de Böseck

Duidelijker kan het niet.

Aankomst bij de Kleinhapscharte. Een smal paadje langs de rotswand...

Voor de zekerheid een stalen kabel aan de wand.

Hier is de afslag naar de Ankogel. Maar dat vind ik voor vandaag te veel van het goed. Dan komen er nog zo eens 600 hoogtemeters bij (en ik zit al op 1400)

De andere kant van de Ankogel

Hannoverhaus

Bergstation van de kabelbaan. Daarmee ga ik weer naar beneden om de benen en voeten te sparen.

In de gondel.

Vanuit de gondel goed te zien dat ook de Stappitzersee een flinke laag zand heeft gekregen.

Totaal was de tocht 13 km en 1462 m stijgen. Totaal 4 uur en 45 minuten over gedaan, inclusief pauze's.

Hohe Leier

De Hohe Leier in de Ankogelgruppe kan van 3 kanten beklommen worden. De bekendste is via de klettersteig Bella Vista, vanuit het noorden. Daarvoor heb je echt het juiste materiaal nodig. Verder is er de "normalweg", die via de Rossalmscharte naar boven gaat. Ook dan moet je wat gesicherte gedeeltes langs (vanaf 2650m). De laatste mogelijkheid is via de Ostgrat. Volgens de wegwijzer alleen voor geubten. Uiteindelijk probeer ik de route via de Rossalmscharte.

Met de auto rijd ik vanuit Lendorf naar de Hinteregggraben. Eerst gewoon asfalt, later een Schotterweg. Totdat ik bij een parkeerplaats kom waar ik niet verder mag, zo'n kilometer voor de Kohlmaierhutte. Hoogte 1400m.

Zo'n 2 km loop je over een eenvoudige almweg. Erg mooi is het dal hier helaas niet.

Pas wanneer het echt wat omhoog gaat wordt de omgeving veel mooier. Ik word ingehaald door 2 jongere wandelaars maar nadat ze pauze hebben genomen en ik hen weer voorbij ging heb ik ze niet meer gezien. Ik ben meer van het doordieselen op de heenweg.

Heerlijk rustig, hooggebergte landschap.

Rossalmsee.

Nu begint het echte klimwerk: over grote blokken, constant goed kijken waar je gaat staan.

Op de Rossalmscharte (2500m) aangekomen. Ik ben zojuist door een loper ingehaald die wel erg snel gaat. Leek meer op een training voor bergmarathons.

Ik loop even iets verder en heb dan uitzicht op de stuwmeren van Reisseck.

Maar hier moet ik heen: de Hohe Leier. De weg is goed gemarkeerd, dus ik kijk wel hoe ver ik kom.

Na een flinke klim kom ik tot op 2665m hoogte. Vanaf hier moet je wel de aangebrachte kabels (Seilen) gaan gebruiken. En daar heb ik geen klimmateriaal voor. Qua steilte vind ik het te riskant en ik ga niet verder. Misschien had ik toch beter de Ostgrat kunnen nemen.
Het uitzicht vanaf hier is weer fenomenaal. Ook de Hochkedl (2558m) is hier te zien waar ik al eerder was.

In de diepte de Rossalmsee waar ik vandaan kwam.

Kraftwerken Reisseck, Berghotel.

 Eerste gedeelte van de klettersteig over de Grat.

Tweede gedeelte van de klettersteig tot aan de top.

Na een half uur keer ik weer rustig terug naar het dal. De Rossalmsee nu wat meer in het licht.

Dit was het splitsingspunt waar ik waarschijnlijk beter toch de Ostgrat had kunnen nemen.

De Kohlmaierhutte van 2 kanten gezien.

Na 6 uur en 20 minuten ben ik terug bij de auto. Totaal 16,6 km gelopen met 1270 hoogtemeters.

Deze tocht moet ik nog maar eens over doen via de Ostgrat.

Moosboden-Seeschartl

Vandaag een herkansing van vorig jaar. Toen moest ik de tocht afbreken vanwege onweersgevaar. De bedoeling is om vanaf de parkeerplaats (1381m) via Moosboden (1945m) naar Seeschartl (2650m) te gaan en vandaar de Ochenladinspitz (2778m) te beklimmen.

Het is helaas zwaar bewolkt, de voorspellingen beloofden mooi weer...

De Bodenhuette, op 1645m, na bijna 4 km wandelen.

Koeien op mijn pad. Ze gaan ook niet aan de kant.

Vanaf hier gaat het echt omhoog.

Aankomst bij Moosboden, op 1945m. Helemaal verlaten, geen schapen dit keer.

Moosboden is echt het einde van het dal. Rondom hoge bergen.

Vanaf Moosboden is het enorm steil klimmen waar je techniek van groot belang is. Eenmaal bovengekomen weer even wat vlakker lopen.

Aankomst bij Seeschartl op 2650m. Ik ben al verder als vorig jaar.

Dit is de Ochenladinspitz. Op het moment dat ik op de Scharte kom voel ik de storm vanuit het noorden en het is ontzettend koud. M'n tenen voelen als ijsklompjes aan. Ook valt er af en toe wat neerslag. Ik besluit niet verder te gaan want dan loop ik continu in de koude noorderstorm.

Ik maak nog wel snel wat foto's. Hieronder is het Arthur von Schmidhaus te zien, een populaire berghut voor huttentochten.

Ik daal snel weer wat af en zodra ik uit de wind ben ga ik even pauzeren met uitzicht op dit naamloze bergmeertje (op ongeveer 2500m).

Het is een route met heel veel stenenvelden. Daarom gaat naar beneden ook niet echt sneller dan naar boven.

Moosboden vanuit de hoogte gezien.

En weer een pauze bij de nieuwe hut op Moosboden.

Na 20,7 km in 7 uur (inclusief pauze's) ben ik weer terug. Jammer dat er geen zon was. Een andere keer zal ik de Ochenladinspitz eens vanuit het Dosental doen, dan ik het ook wat minder ver.