Voorbereiding Sierre-Zinal

Aanstaande zondag hoop ik dus mee te doen aan de bergloop Sierre-Zinal. De start vindt slechts 4 km vanaf de camping plaats en als voorbereiding vandaag een training gedaan over het eerste gedeelte van het parcours. Dit is ook direct het zwaarste gedeelte. Van 600 meter hoogte naar 1900 meter in ongeveer 8 km.

Ik neem het parcours dat de "Toeristen" zondag zullen lopen anders moet ik een stuk over de drukke weg naar Zinal en dat lijkt me niet zo veilig. De toeristen, oftewel recreanten, starten zondag al om 05:00 uur. De Coureurs waar ik aan mee doe om 09:00 uur. Het beginstuk is voor beide groepen verschillend en ik vermoed dat het er mee te maken heeft dat het om 05:00 uur nog donker is.

De toeristenroute voert langs Chapelle St. Antoine via een slingerpaadje met een flinke stijging. En dan te bedenken dat hier zondag meer dan duizend lopers langs moeten.....

Na 8 km in 1u30 kom ik op Ponchet, een alpenweitje. Een bordje kondigt aan dat de Buvette ouvert is. Hmm, daar wil ik meer van weten.

Het blijkt een hut te zijn waar water, siroop, wijn, koffie en thee verkrijgbaar is. De beheerder knoopt een gesprek met elke voorbijganger aan. Hij vertelt me dat deze hut alleen 's zomers open is en door vrijwilligersorganisatie (natuurliefhebbers) wordt beheerd. Steeds samen met z'n tweeen voor 10 dagen.

Zijn collega, een doedelzakspeler, laat net een paar nummers horen.

Na me verfrist te hebben keer ik weer terug naar het dal.

Onderweg genietend van het uitzicht op Sierre....

De terugweg gaat in minder dan een uur, ik ben flink wat wandelaars voorbijgestoven bij het afdalen.

Volgens de organisatie van Sierre-Zinal zou je op Ponchet 34% van je eindtijd hebben. Dit betekent dat een tijd van 4:30 in Zinal haalbaar moet zijn.

Becs de Bosson

Om 05:15 uur opstaan om uiteindelijk om 06:45 te starten vanaf de Barrage de Moiry, een stuwmeer op 2249 meter hoogte. Het water kleurt preachtig blauw onder de ochtendhemel. Het doel voor vandaag is Becs de Bosson met een top van 3150 meter.

Ik krijg op mijn digitale camera al snel een melding dat het interne geheugen vol is. Ik heb het geheugenkaartje van 1 Gb in de cardreader laten zitten....
Dan maar foto's van mindere kwaliteit met m'n mobiele telefoon.
De weg voert hooggelegen vlakten waar alleen nog wandelaars en koeien komen. Ruig bergterrein, beekjes en meertjes.

Sex de Marinda? Ehm, die laat ik toch maar even links, ehh rechts liggen...
Op de achtergrond is al de berg te zien die ik wil beklimmen: Becs de Bosson.

Via Basset de Lona, Lac de Lona en Pas de Lona kom ik uiteindelijk bij een berghut, Cabane des Becs de Bosson. Het is nog vroeg (09:15) dus is er nog weinig leven te bespeuren.
Ik vervolg mijn weg via Col des Becs de Bosson naar de top van de berg. Hierbij moet ik 2x over een glibberig sneeuwveld, dus even oppassen geblazen.

Het pad naar de top is niet eenvoudig. Tot driemaal toe moet ik toch even goed kijken hoe ik nu verder kan. Uiteindelijk kom ik bij een uitholling/grot waar het pad ophoudt. Ik zit nu op 3130 meter. Voorbij een vertikale rotswand zie ik nog wel iets van een paadje maar ik neem geen risico. Het is mooi geweest zo.
Terugkijkend valt het piekje me op, mooi markeringspunt wanneer ik het geheel nog eens van beneden bekijk.
Terug bij de Col des Becs de Bosson besluit ik via het skigebied van Grimentz terug te gaan i.p.v. exact hetzelfde pad terug te volgen.

Wat zal het er hier 's winters anders uitzien! Witte pistes, duizenden skiers, drukke restaurants. Nu is het rustig en zie je hoe de wintersport de natuur aantast.

Via Bendolla (bergstation kabelbaan) ga ik via een prachtig paadje weer richting de dam. Na bijna 7 uur heb ik 26 km gelopen (+1480/-1480 hoogtemeters).

Thyon-Dixence-Thyon

Thyon 2000 is met name een wintersportoord en ligt op 2100 meter hoogte. Het is het startpunt voor een bergloop over 16km naar de Barrage de Dixence. Er zitten 2 stevige beklimmingen in van zo'n 300 meter.
Om 08:00 uur zijn de "Toeristen" al gestart en hebben al veel van de parkeerplaatsen ingenomen zodat ik bij aankomst nogal veraf moet parkeren. Ik start bij de "Coureurs" om 10:00 uur. Ik haal m'n startnummer op en geniet hier op het plein nog even van de zon.
Ik zie iemand staan met een shirt van de Zeelandmarathon en we raken in gesprek. Het is Patrick Vervaet, ook uit Nederland. Hij is op het idee voor deze loop gekomen door een blog van iemand vorig jaar. Ik vraag hem of het wellicht de weblog (Wegloper) van Eric de Vries is. Ja, dat was 'm! Ik vertel hem dat ik Eric ook ken en dat hij hier nu eigenlijk ook had zullen zijn maar de plannen veranderd waren. Patrick heeft een snelle halve (1:22) en hele marathon (2:55) in de benen dus ik verwacht hem snel uit het oog te verliezen.

Thyon laten we na het startschot al snel achter ons middels een stevige klim naar 2400 meter. Bij deze beklimming haal ik Patrick al in die opmerkt dat dit wel erg zwaar is.

Bergmeertje, helaas geen tijd om even af te koelen.. We zullen doorgaan.

Doorkijkje vanaf xc3xa9xc3xa9n van de weinige schaduwrijke plekjes. Eigenlijk loop je continu in de volle zon. De temperatuur is weliswaar slechts 20 graden op deze hoogte maar de brandende zon doet je toch veel zweten.

Is dit een pad? Ja, dit is het pad! Het grootste gedeelte van het parcours bestaat uit smalle bergpaadjes met grotere en kleinere rotsblokken. Dit houdt erg op omdat je niet kunt passeren en snelheid maken ook erg moeilijk is op dit soort paden, ook al is het horizontaal.

Al vrij snel kun je dam zien waarop de finish ligt. Maar mooier dan dat is het uitzicht op de besneewde toppen er om heen. Het weer werkt wat dat betreft ook goed mee.

Wat ik ook probeer, veel sneller dan 6min/km lukt mij op dit soort paadjes niet.

Aan de voet van de dam staat Hotel Ritz, een onooglijk gebouw wat mij betreft. Supporters kunnen vanaf daar met een kabelbaantje naar boven.

Na 16 km ga ik over de finish in 1:57:42. Mijn streven was onder de 2 uur maar eigenlijk hoopte ik op zo'n 1:50. Dat was echter niet haalbaar op dit hobbelige en smalle parcours.
Na een paar heerlijke glazen cola neem ik m'n t-shirt in ontvangst en zoek ik m'n wandelrugzak op.

Ook hier weer mooi uitzicht.

Ruim 25 minuten na mijn binnenkomst zie ik ook Patrick finishen. Vooral het lopen over keien, rotsen en smalle paadjes heeft hem opgebroken. Maar... wel een mooie belevenis.
Het zal jullie allicht opgevallen zijn dat de eerste foto's geen lopers bevatten. Dit klopt, ik heb ze namelijk pas gemaakt op de terugweg. Ik had namelijk geen zin om met de pendelbus weer al die haarspeldbochten te maken en daarbij was het ook nog eens goed weer en een prachtig parcours.

Op de terugweg kom je dan nog de vrijwilligers tegen die de boel afbreken. Bij een volgende drankpost kwam ik als geroepen want er moest een groepsfoto gemaakt worden.
Op de heenweg heb ik nauwelijks oog voor de omgeving gehad omdat ik steeds moest kijken waar ik m'n voet neer zou zetten, de terugweg (in iets meer dan 3 uur) natuurlijk alle gelegenheid!

Le Touno (3017m)

Om half zes opstaan, kijken of de lucht blauw is. En ja hoor, we kunnen vandaag wel op pad. We parkeren de auto bij St. Luc en lopen via een prachtig pad langs een aantal watervalletjes. Het is wel erg steil en dat loopt nog wat moeizaam wanneer je zo vroeg uit de veren bent.
We houden er allebei van om vroeg te vertrekken zodat het nog koel is bij het klimmen en omdat we zo weinig mogelijk mensen willen tegenkomen. Na een 3 uur lange beklimming hebben we 1300 hoogtemeters achter de rug en worden we beloond met een magnifiek uitzicht op de vierduizenders met hun gletschers. Er staat zelfs een bankje op de top van Le Touno.

En hier keken we dan naar vanaf ons bankje. Blijkbaar staat er nogal wat wind bij de top gezien de sneeuwpluim die er aan vastgekleefd lijkt.

Op de terugweg zijn we via Hotel Weisshorn gelopen (2337m). De bergloop Sierre-Zinal zal hier volgende week ook langskomen en dan vervolgen via een pad net onder de achterliggende toppen langs. Ik hoop daar ook aan mee te doen.
Bij restaurant Le Prilett nuttigen we nog een heerlijke ovenschoteltje met rosti, kaas, uien en ei waarna we weer naar de camping gaan. 's Avonds breng ik Eveline naar het vliegveld van Geneve zodat ze haar vakantie op Sardinie bij haar nicht kan voortzetten.

Over gletschers en diesels

Gisteren met Eveline een wandeltocht gemaakt vanuit het Turtmanntal naar de Turtmannhutte die op 2520 meter hoogte ligt.
Dit dal is volgens mij nog xc3xa9xc3xa9n van de weinige die niet aangetast zijn door de wintersport. Een prachtig smal dal waar de koeien gewoon over straat lopen en je soms veel geduld moet hebben want haast hebben ze niet.
De te bedwingen hoogtemeters waren niet zovele dus hebben we het rustig aan gedaan en vooral genoten van het prachtige uitzicht op de gletschers die de bron vormen voor de vulling van het stuwmeertje. Dat is dan wel weer een stukje geschonden natuur, maar goed, de Zwitsers moeten ook drinkwater hebben.
Op de terugweg via de Steinlimannweg (zie foto)vormden zich donkere wolken en hebben we nog een paar spetters gehad.

Het stuwmeer en de donkere wolken.

Vandaag heb ik m'n zwaarste diesel ingezet voor een bergduurloop. Eigenlijk zou ik weer gaan wandelen met Eveline maar de dag startte met een stevige onweersbui. Om 12:00 vertrek ik dan "maar" voor een lange duurloop.
De weg voert via het warme Pfynwald naar de Bhutaanse hangbrug. Deze neem ik hardlopend waardoor verschillende wandelaars zich aan de reling vasthouden maar het wel grappig vinden. Na de hangbrug volg ik een onverhard weggetje dat net deze weken onderhanden wordt genomen. Daardoor is de weg verend (de wals heeft z'n werk nog niet afgerond) en dat loopt echt heel lekker!

Na ruim 10km kom ik na 900m stijgen op 1500 meter bij het gehucht Dorfi (met umlaut) aan en word ik beloond met een prachtig uitzicht op het dal.
Het leuke van dit parcours is dat ik 2 kraantjes op de route heb liggen met drinkwater waar ik me kan laven en opfrissen. Het is namelijk erg warm geworden waardoor je veel vocht verliest. Dat hebben de insecten helaas ook door, ik wordt continu achtervolgt door een zwerm die het op me gemunt hebben. Da's dan weer minder. Is er geen middel in de handel dat je op je kunt smeren zodat ze je niet steken? Ik word namelijk vaak helemaal lek gestoken....
Na 2 uur en 20 minuten en 21km ben ik weer terug bij de camping waar ik een heerlijk koele duik in het zwembad neem en dito pilsje (qua temperatuur dan).