Swiss Alpine

Vanmorgen vroeg op weg gegaan met Eveline om mee te doen aan de K42 van de Swiss Alpine in Davos. Vanuit Wallis is dit ruim 200 km (zonder snelweg). Het is een prachtige rit door Zuid-Zwitserland waarbij ook 2 passen geslecht moeten worden, de Furkapass en de Oberalp-pass.
Bij aankomst in Filisur parkeren we de auto bij het station om met het boemeltje naar Bergun te gaan waar de start van de K42 is. Het is gezellig druk op het plein waar een ieder zich op zn eigen wijze voorbereid. Altijd weer opvallend de wachtrijtjes voor de toiletten.

Na omkleden lopen we richting de start waarbij we de cracks van de K78 tegenkomen. Die hebben er al bijna 40km op zitten en mogen nu nog het bergparcours onder handen nemen. Ook Jacob Hartman en Ed van Beek doen hier aan mee en zullen na zo'n 11 uur finishen. Ik spreek hen later nog even na de finish en het was erg zwaar!

Behalve mijn eigen persoontje doen er zo'n kleine 700 lopers mee aan de K42. Ik ontmoet daar ook Kees de Fijter (ook uit Barneveld) en Pieter van Zijl uit Ede. Beide staan, naast wat andere Veenendalers, op de camping in Filisur.

Zo ziet de rij voor de start er achter mij uit. Eigenlijk iets te druk voor mijn doen.

Op weg naar de hogere gronden. Eerst van Bergun (1350m) een beklimming naar de Keschhutte op 2630m hoogte, dan weer dalen naar 2200m om vervolgens via de Scalettapass (2600m) af te dalen naar Davos (1500m).
Ondanks dat er wat hogere bewolking is vind ik het wel benauwd en zal de zon zich nog wel laten gelden!

De weg voert langs een bergbeek naar boven. Het lange uitgerekte lint van lopers duidelijk te zien.

In Chants kom ik Pieter weer tegen waarna we een eind samen oplopen. Op steile stukken wordt vanaf hier door de meesten gewandeld. Vanwege de warmte denk ik dat het voor mij zowieso een "wandeletappe" gaat worden, het vochtverlies neemt nu al grote vormen aan door het zweten. Ik zal dus in moeten houden om de finish te halen.

Het loopt hier steil omhoog. Nu ik een foto maak verlies ik Pieter uit het oog en zie ik pas bij de finish weer terug.

Er wordt behoorlijk gezwoegd en gezweten op weg naar de Keschhutte.

De Keschhutte in zicht. Ik hoor bij verschillende lopers opluchting. Weten ze dan niet dat er daarna nog 27km te lopen zijn en de Scalettapass nog te wachten staat? Maar goed, de eerste hobbel is genomen!

Met muziek worden we ontvangen.

We kunnen weer even bijkomen omdat we een paar km mogen dalen naar de voet van de Scalettapass. Echt gemakkelijk is dat ook weer niet omdat de paden nogal veel obstakels bevatten en je dus goed moet uitkijken waar je loopt.
Inhalen is er nauwelijks bij omdat het pad te smal is.
Dit stuk voert door het hooggebergte, enkel wat koeien te ontdekken.

Van verre hoorde ik hem al spelen: de doedelzak!

Aan de voet van de Scalettapass. Zigzag steil naar boven. Een lange lint van lopers markeert het parcours in de aanloop van de pas.

Enkele sneeuwvelden moeten overgestoken worden.
Op het hoogste punt van de pas voel ik me inmiddels flink beroerd en besef ik dat m'n maag weer protesteert. Aangezien ik nog een flink eind te gaan heb (17km), weliswaar bergafwaarts, besluit ik de afdaling deels wandelend, deels dribbelend, te doen. Uitlopen en nog oog kunnen hebben voor de omgeving vind ik belangrijker dan de eindtijd. Wanneer ik na een paar km afdaling m'n maag ledig voel ik me weer wat beter.

Bij de afdaling is leuk te constateren hoe alles steeds groener wordt, de bosjes weer bomen worden, de temperatuur oploopt (boven was het toch wel fris geworden).
Ik loop lange tijd met een Zuid-Afrikaan op die de K78 loopt en problemen met een spier heeft. We kletsen gezellig wat zodat ik helemaal vergeet nog meer foto's te maken in dit dal. Hij vertelt me dat hij nu toch met het ultralopen wil stoppen i.v.m. klachten. Marathonafstand is nu genoeg.

Het laatste rondje over de atletiekbaan probeer ik nog wat hard te lopen, altijd leuker voor het finishplaatje toch?
Na 6,5 uur ben ik weer terug. Het was weer een heerlijke loopdag in een prachtige omgeving. Eveline is de hele dag opgetrokken met het gezin van Pieter van Zijl en heeft ook een erg leuke dag gehad. We kletsen na afloop nog wat na.
Het zwaarste van deze dag bleek uiteindelijk de douche te zijn. Deze bleken alleen ijskoud water meer te geven.
Tevreden keren we 's avonds weer terug naar Wallis waar we uiteindelijk rond 00:00 uur weer op de camping arriveren.

Bhutaanse brug en de Illsee

Gisteren bij mijn eerste bergtraining kom ik ineens deze Bhutaanse hangbrug tegen. Slik.... Nu vermoed ik dat ze in Bhuta van touw en hout gemaakt worden en na inspectie blijkt deze van staal met stevige betonnen landhoofden. Ik vervolg mijn training maar niet hardlopend, de brug blijkt toch wel te wiebelen. Leuke ervaring.
De rest van de training levert geen verrassingen meer op, nou ja, het verbaast me een beetje dat de bewegwijzering het vaak laat afweten waardoor het wat zoekwerk is om hogerop te komen.
Dezelfde brug ga ik vandaag weer over om een wandeltocht naar de Illsee te maken op 2360m. Ik start samen met Eveline vanaf de camping (600m) om 06:30 uur maar helaas moet Eveline na 2 km weer terug omdat ze zich niet helemaal lekker voelt.

De tocht voert eerst 3 km door het Pfynwald die mij opvalt door de aparte geur die daar hangt (dennen?). Na het passeren van de hangbrug gaat het langs de Illbach behoorlijk steil naar boven.
Uiteindelijk kom ik bij de Untere Illalp waar  een kakafonie aan koeiebellen te horen is. Ik spreek even een Zwitser die op de koeien past (hoe noem je zo iemand eigenlijk?). Hij wijst mij dam boven aan de rand waar ik naar toe moet. Het valt me op dat hij warm gekleed is terwijl ik hier met korte broek en t-shirt loop. Zo klimmend blijf je wel warm maar aan m'n handen voel ik dat het toch wel koud is.

Eenmaal boven gekomen na een prachtige tocht (niet al te zwaar) heb ik mooi uitzicht op het blauwe meertje achter de dam. Natuurlijk jammer dat het kunstmatig is maar dat mag de pret niet drukken.
De temperatuur is hier denk ik rond of onder nul en helaas verdwijnt net de zon voor een tijdje door een klein wolkje. Na 20 minuten houd ik het voor gezien door de kou en de snerpende wind en loop weer terug naar het dal via wat alternatieve routes.
Na ruim 7 uur wandelgenot en +1800/-1800 hoogtemeters over 21 km kom ik weer terug op de camping.

Overige foto's:

Lang leve de vrijheid!

Lopen geeft je een gevoel van vrijheid. Je kunt gaan waar je wilt en wanneer je wilt. Je kunt zo snel gaan als je wilt, niemand schrijft je dat voor.
Zo ga ik ook vandaag op pad. Ik wil ongeveer 2,5 uur lopen, lekker langzaam, genieten van het heerlijke weer. Zoveel mogelijk door de natuur.
De Veluwe heeft vele brede zandpaden met daarnaast smalle fietspaadjes. Aangezien aardig wat mensen de fiets hebben gepakt loop ik vrijwel steeds op het zandpad. Een beetje ongelijkheid is een goede oefening voor het trailgedeelte van de Swiss Alpine over 2 weken. Het maakt de training overigens ook wat zwaarder.

Het is zoals altijd weer heerlijk over de Edese hei te lopen. Mooie contrasten door witte wolken, blauwe luchten, gele bloemen en paars heidegoud.
Na 27km loopgenot kom ik weer dorstig bij de auto terug en pak snel een flesje water. Het was toch weer warmer dan ik dacht door zo in de open zon te lopen!

Gedwongen rust

Dreigende luchten voorspellen niet veel goeds. Nog even op de buienradar gekeken en ik schat in dat ik nog droog thuis kan komen wanneer ik niet veel langer als een uur ga lopen.
Het is een vreemd idee dat ik de hele week niet gelopen heb. Maandagavond voelde ik me bij thuiskomst uit m'n werk afwisselend warm en koud en zat ik continu te bibberen. Vroeg naar bed gegaan maar een virus had me toch te pakken. Gevolg: 2 dagen niet gewerkt en inmiddels 7 dagen niet gelopen. Ik heb er nu dus wel weer zin in, dat kon ik afgelopen week niet zeggen.
Ik bedenk me dat ik eigenlijk nog nooit een hele week rust heb gehad, daarvoor gaat het toch al weer veel te snel kriebelen. Maar eens kijken wat dat oplevert zo'n weekje rust.
Ik loop richting de Lunterse berg waar ik het heuveltje in totaal 4x bedwing, snel naar boven en weer lekker naar beneden laten "rollen".

Op de terugweg wordt lucht steeds dreigender. Op de laatste km barst de bui los en kom ik toch nog doorweekt weer thuis. Maar dat deert me niet, heb na een week eindelijk weer gelopen en geen last meer van ziekteverschijnselen!

 

 

Over 2 weken hoop ik mee te doen aan de Swiss Alpine en wel de K42. Deze voert van Bergun (1365m hoogte) via de Keschhutte (2632m) en de Scalettapas (2606m) naar Davos (1538m). Wanneer ik de fotoreportages zie moet het een prachtig parcours zijn, dwars tussen de bergketens door. Pieter van Zijl en Jakob Hartman zijn daar ook weer van de partij. Jakob doet zelfs de K78! Maar deze turbo's zal ik zeker niet proberen bij te houden.
Het profiel van de route ligt me wat meer denk ik, ook bij warm weer. Vanaf km 23 is het namelijk alleen nog maar 1 lange afdaling naar Davos!
Vanaf de camping in Wallis zal het best een stukje rijden zijn maar dat vinden wij (Eveline gaat ook mee) geen straf om door het mooie Zuiden van Zwitserland te rijden!

Rondje om de Koepel

Ik was vanmorgen niet de enige die al vroeg op was om iets te ondernemen. Het prettige van luchtballonnen is dat ze de (mijn) rust niet verstoren en heerlijk geruisloos door de lucht zweven.
Ik ben op weg voor een rustige duurloop van zo'n 20 km.

Je komt soms vreemde snuiters tegen. Deze skippy's zijn overigens totaal niet schuw, ze kwamen direct op me af. Ik nuttig hier net m'n gelletje.

Ik was zojuist al langs een bordje met 12 km gelopen en ik vraag me af wat dit betekent. Ik besef ineens dat vandaag waarschijnlijk Rondje om de Koepel wordt gelopen en dat ze het parcours hebben uitgezet. Vorig jaar deed ik hier aan mee (halve marathon) maar dit jaar heb ik daar verder geen aandacht aan gegeven omdat het nu een week na Graubunden valt.

Het mais komt al weer aardig op, nog even en ik kan er niet meer overheen kijken.
Het is een zeer rustige duurloop van 20 km geworden zodat ik ook lekker om me heen heb kunnen kijken. De laatste 4 km versnel ik echter omdat dat een stuk is dat ik wel kan dromen (de Hessenweg).