Bergloper

Dat is toch wel weer een hele omschakeling van de bergen naar het platteland. Desalniettemin heb ik er weer zin in om ook in Nederland weer mooie stukjes natuur te ontdekken. Vooral in de herfst kan het zo prachtig zijn. Maar dat duurt (gelukkig) nog even. Vandaag weer een klompenpad dat ik nog niet eerder liep: het Dashorsterpad.

Het Dashorsterpad ligt tussen Scherpenzeel, De Glind en Leusden in en is ongeveer 12 km lang. Ik start niet bij het Partycentrum maar aan de Renessersteeg, aan de kant van Barneveld. Daar parkeer ik de auto in het bos. Ik loop de ronde met de klok mee.

Via Landgoed Scherpenzeel kom je door bossen en langs weilanden.

Tussen maisvelden door.

Aankomst bij de Valleikanaal.

Ook nu weer een stuk van de Grebbelinie volgen. Zo langzamerhand heb ik daar al een heel stuk van gelopen via diverse klompenpaden.

Andere zijde van de Valleikanaal.

Veel bruggetjes, kleine paadjes, overstapjes enz.

Na ongeveer 5 kwartier ben ik weer terug bij de auto, iets meer dan 11 km. Dat komt omdat ik het stukje heen en terug naar het Partycentrum (startpunt) heb overgeslagen. Dat was alleen maar langs een provinciale weg, daar had ik geen zin in.

Al met al een zeer afwisselend klompenpad met weinig asfalt. Aanbevolen!

Alle foto's kun je vinden onder: Album Dashorsterpad

dinsdag 6 augustus 2013

Zagutnigspitz (2731m)

In de verte onder de witte wolk mijn niet bedoelde doel voor vandaag: de Zagutnigspitz van 2731 m hoogte. Ik was van plan de Groneck te beklimmen maar ik vond vanaf mijn startpunt geen enkele verwijzing naar die route. Dan maar de Zagutnigspitz.

Ik kan vanaf ons huis op de Pfaffenberg direct door naar boven rijden tot aan de parkeerplaats "Nationalpark Parkplatz" op 1390m hoogte. Ik start om 06:00 uur.

Ik volg de weg naar de Gatternighutte die tegenwoordig verhuurd wordt maar vroeger bewirtschaftet werd door onze buurvrouw Christa.

Rechts de Gatternighutte en links achter de nieuwe Stranighutte waar ook overnachtigingen plaats kunnen vinden en wat gegeten en gedronken.

Nog steeds volg ik een Schotterweg tot ik bij de Urbanhutte kom op 1800m.

Pas na 7 km lopen op een hoogte van bijna 2000m verlaat ik eindelijk de onverharde weg om vervolgens steil richting de top te gaan.

De markering zijn slechts paaltjes die recht naar de top voeren. Van een pad is nauwelijks sprake. Ik moet toch regelmatig even stoppen om op adem te komen omdat het steil is.

Het bewijs dat ik op de top ben. Na 2 uur en 3 kwartier over een afstand van 9,2 km en een stijging van 1340m.

Het uitzicht is goed, het is nog niet al te heiig. Lekker de schoenen even uit, eten, drinken, rondkijken, notities in het Gipfelbuch maken enz.

Na 50 minuten verblijf op de top maak ik me weer op voor de afdaling. Voor het eerst gebruik is nu ook m'n wandelstokken i.v.m. de steile afdaling. In het dal is Obervellach nog net te zien.

Witte koeien.

Bij de Stranighutte drink ik koffie met een stuk koek er bij. Deze hut is sinds dit seizoen geopend.
Om 12:20 uur ben ik weer terug bij de auto en keer terug naar ons huis iets lager op de berg.

Route:

Voor alle foto's: klik hier

Achteraf hoor ik van de buurvrouw dat de route naar de Groneck er nog wel is maar niet meer gemarkeerd. Dat bewaar ik voor een andere keer.

vrijdag 2 augustus 2013

Säuleck (3086m)

Een bekende hut hoog in de bergen, op 2275m: het Arthur von Schmid-Haus. Dit is niet mijn doel maar de berg op de achtergrond, de Säuleck (3086m). Dat wordt de eerste 3-duizender sinds tijden...

Ik parkeer de auto om even voor 06:00 uur in het Dösenertal op 1450m hoogte. De auto's die er staan zijn vooral van mensen die een huttentocht maken.

De weg voert eerst 2 km door een dal waarna pas voor het eerst echt geklommen moet worden. Door zo vroeg te lopen maak ik gebruik van de ochtendkoelte.

De beek die door het dal stroomt doet af en toe wild aan maar is op de vlakkere stukken rustiger.

Na 1 uur en 3 kwartier kom ik bij het Arthur von Schmid Haus aan. Enkele overnachters zitten lekker aan het ontbijt.

Ik loop direct door waarna het flink klimmen wordt maar ook het uitzicht steeds mooier!

De komende stukken zullen vooral over rotsen, stenen en sneeuwvelden gaan. Deze weg wordt ook wel de Blockgletscherweg genoemd.

Steenmannetjes kom je in alle vormen en maten tegen.

En dus sneeuwvelden oversteken.....

En ook schuin.......gewoon flink de neus van de schoen in de sneeuw schoppen.

En het laatste stuk naar de top. Maar, o, o, wat is dat zwaar. Boven de 3000m merk je toch wel dat de lucht "dunner" wordt en ik heb natuurlijk ook al een paar uur in de benen.

Na 3 uur en 45 minuten ben ik boven. Er zijn al een aantal wandelaars aanwezig die vanuit de hut zijn gestart. Eindelijk kan ik vandaag de Grossglockner zien, de hoogste berg van Oostenrijk. Kijk ook naar het filmpje voor een 360 graden view. De Ankogel (3200m) en de HochalmSpitze (3300m) zijn bijna binnen handbereik.

Na een half uur begin ik aan de afdaling en zie al snel de hut weer liggen. De temperatuur stijgt flink, de voeten beginnen wat pijnlijk te worden. Bij de hut is helaas geen schaduwplek op het terras om even bij te komen, dus ga ik maar even achter de hut zitten.

Het dal van vanochtend ziet er zo in de zon wel heel anders uit! Na precies 8 uur, 20km en +/-1600m ben ik weer terug bij de auto die ongeveer een oven is geworden.

Voor meer foto's: klik hier

Overzicht route:

woensdag 31 juli 2013

Ebeneck (2131m)

Vandaag samen met Jiska en Christa (buurvrouw) een bergtochtje maken. Met de auto rijden we vanuit Obervellach richting de Polinikhutte totdat we niet meer verder kunnen (slagboom). Hier parkeren we de auto en gaan te voet verder.

Na stevig doorlopen bereiken we de Polinikhutte (1873m) waar het nog helemaal rustig is. De dames maken even gebruik van een sanitaire stop.

Vanaf de Polinikhutte vervolgen we de weg naar de Ebeneck dat zo'n 250m hoger ligt. Er is prachtig uitzicht op het dal, ook op "onze huizen" aan de overkant op de Pfaffenberg.

Bij terugkomst bij de Polinikhutte is er al iets meer te doen. We gaan even rustig zitten om wat te drinken en te kletsen met elkaar en met de beheerders van de hut.

Ook andere gasten zijn gearriveerd.

Na 11 km in 4:45 uur zijn we weer terug bij de auto en keren we terug naar huis.

Voor alle foto's: klik hier

dinsdag 30 juli 2013

Kampleck (2522m)

Vandaag weer een Gipfelstieg, en dit keer een bergtop aan de noordkant van het Molltal: de Kampleck van 2522 m hoogte. Na de buien van gisteren is het vanmorgen weer vrijwel blauw en lekker fris!

Ik ben van plan de auto te parkeren in Zwendorf maar daar blijk je nog veel verder te kunnen doorrijden. Uiteindelijk arriveer ik hier op een hoogte van 1695m op de Preisdorfer Wiesen, een alm waar diverse hutten zijn.

Zo in de vroegte (ik start om 06:55 uur) loop ik nog in de schaduw maar zie ik aan de overkant de Teuchlspitz en de Polinik waar ik de laatste 2x ben geweest.

Het eerste stuk is wat saai over dit soort weggetjes maar wel goed om de spieren op te warmen.

Bij aankomst op de Grutschnigalm is direct duidelijk naar welke top ik mag.

Hier is nog duidelijk waar ik naar toe moet, maar even later ontbreekt elke markering. Althans voor mij. Ik loop daarom maar via de hekken naar de hut wat hogerop en steek daar rechts het veld in totdat ik het pad weer vind. Op de terugweg vind ik een steen met markering die waarschijnlijk door grappenmakers is weggegooid. Die leg ik maar even weer op een herkenbaar punt.

Hier kom ik dus weer op het juiste pad :)

Ja, dat had ik ook wel door dat ik naar boven moet.....

En al weer een gevallene in de bergen.

Naar het einde toe steeds steiler, maar het eind is in zicht!
Om te zien hoe dat is om op een top te arriveren, kijk dan naar dit filmpje.

Boven om 09:00 uur! Na ongeveer 2 uur vanaf de start. De top bestaat eigenlijk alleen maar uit een aantal schots en scheef gestapelde steenplaten.

Prachtig uitzicht op de Hochalmspitze (3300m).

Soms vind je op de top een Gipfelbuch waarin je iets kunt schrijven wie je bent, waar vandaan, datum en tijd, weerscondities enz. Het Gipfelbuch is goed ingepakt in plastic en het hele pakketje gaat weer in een stalen omhulsel aan het kruis.

Ik blijf weer bijna een uur op de top, het uitzicht is weer fenomenaal en de zon houd me redelijk warm. Moet wel m'n handen in m'n zakken houden. Op de terugweg kun je hier mooi de Grutschnigalm zien waar ik wat moeite had de weg te vinden.

Terug na in totaal 4,5 uur bij de Preisdorfer Wiesen waar de auto staat.