Auernig (2130m) en Maresenspitz (tot 2712m)

Het doel vandaag is om de Maresenspitz bij Mallnitz te beklimmen. Startpunt is de Wolligerhutte (1576m). Wanneer ik het dal binnenrijd van Mallnitz zie ik donkere wolken. Dat voorspelt weinig goeds. Al bij het uitstappen begint het te regenen... Het is nu 06:15 uur.

Verlaten hutten op de Rosskopfalm (1680m). Mistroostig door de neersijpelende regen.

Nieuwsgierig word ik gevolgd. Maar ze vluchten niet weg. Ik zal er later hoog in de bergen nog veel meer tegenkomen. Gemsen?

Het voortopje van de Maresenspitz in zicht! Vanaf nu wordt het eigenlijk alleen nog maar lopen over de bergkam.

Bergflora.

Eerste keer bij de Auernig. Nog steeds donkere wolken en nu op de bergkam ook regelmatig storm. Mijn schoenen en voeten zijn doornat geworden en worden steeds kouder.

Zo ziet een bergkam er dus uit. Een paar kilometer over smalle paadjes met windstoten, regen, klauteren.

In de verte de Maresenspitz die zich al de hele ochtend in een donkere wolk bevindt. Men had voorspeld dat het vandaag mooi weer zou worden... Ik besluit nog wel door te gaan en te zien hoe ver ik kom.

Als je goed kijkt zie je een grote vogel op het pad zitten. Deze is niet blij met mijn komst omdat haar jongen ook op het pad lopen. Wanneer ik voorzichtig doorloop komt ze me wild krijsend tegemoet. Ik haal mijn stokken toch maar even uit mijn tas. Na een paar minuten loopt ze met haar jongen links de helling op en kan ik weer verder.

Op 2712m hoogte besluit ik om te keren (na 2,75 uur lopen). M'n tenen zijn zowat bevroren, het stormt behoorlijk, het uitzicht verdwijnt zoals je ziet en het begint ook nog eens te ijsregenen... Nog 200 hoogtemeters lijkt weinig maar in dit terrein toch al snel zo'n 20-30 minuten (x2).
Ik heb inmiddels zelfs m'n handschoenen al aan, dat helpt. Maar m'n voeten worden steeds ongevoeliger en die heb ik toch echt nodig voor het vervolg.

Rechts de Torlkopf. Maar die neem ik niet vanwege de wind. Ik loop dus door het dalletje in de luwte.

Mallnitz, vlak voor terugkomst bij de Auernig.

Nog even een bewijs dat ik hier echt was. Even later begint het weer te regenen vanuit de donkere wolk op de achtergrond. Een stukje terug zie ik ineens 2 andere lopers tevoorschijn komen. Die moeten dus voor mij gestart zijn en wel helemaal naar de top doorgelopen zijn. Ze hebben flink de vaart er in.

Ja hoor, ben ik bijna beneden, breekt de lucht helemaal open en wordt het heel snel warm.

Zo ziet de Wolligerhutte er wat vriendelijker uit in de zon. Na 5 uur en 3 kwartier weer terug bij de auto. Deze tocht wil ik zeker nog eens overdoen bij een blauwe hemel!

Wunzenalm-Polinikhutte

Tegenover ons huis kijken we op een alm uit en ik zou daar wel eens willen kijken. Daarvoor parkeer ik de auto halverwege de helling op de parkeerplaats richting de polinikhutte. Je kunt ook niet verder rijden want er is een slagboom met slot. Vervolgens daal ik weer een stukje af zodat ik bij de afslag naar de Wunzenalm kom. Het bord geeft aan dat ik me in een gevoelig wild gebied begeef.

Dam in de Wunzenbach.

Entree op de Wunzenalm.

Domein van de Wunzenjagers!

De alm. Op de achtergrond koeien.

Vanaf de alm is een duidelijk gemarkeerde route naar de Polinikhutte uitgezet.

Het is wel een pad voor gevorderde wandelaars! Erg steil en een zekere mate van Trittsicherheit is wel gewenst. Ik raad aan dit pad alleen naar boven te nemen en niet naar beneden i.v.m. uitglijden.

Nog een klein stukje naar de Polinikhutte op 1873m hoogte. Oef, wat heb ik het zwaar...

Even uitrusten met een bak koffie en uitgebreid een praatje maken met de beheerder die al op leeftijd is.

Rustgevend tafereeltje.

Nog even uitzicht op onze berg.

Een mooie tocht, het had alleen wel wat warmer mogen zijn. Totaal 8 km gelopen met 710 hoogtemeters in 3 uur waarvan een half uur pauze.

Wunzenalm-Polinikhutte

Tegenover ons huis kijken we op een alm uit en ik zou daar wel eens willen kijken. Daarvoor parkeer ik de auto halverwege de helling op de parkeerplaats richting de polinikhutte. Je kunt ook niet verder rijden want er is een slagboom met slot. Vervolgens daal ik weer een stukje af zodat ik bij de afslag naar de Wunzenalm kom. Het bord geeft aan dat ik me in een gevoelig wild gebied begeef.

 

Dam in de Wunzenbach.

 

Entree op de Wunzenalm.

 

Domein van de Wunzenjagers!

 

De alm. Op de achtergrond koeien.

 

Vanaf de alm is een duidelijk gemarkeerde route naar de Polinikhutte uitgezet.

 

Het is wel een pad voor gevorderde wandelaars! Erg steil en een zekere mate van Trittsicherheit is wel gewenst. Ik raad aan dit pad alleen naar boven te nemen en niet naar beneden i.v.m. uitglijden.

 

Nog een klein stukje naar de Polinikhutte op 1873m hoogte. Oef, wat heb ik het zwaar...

 

Even uitrusten met een bak koffie en uitgebreid een praatje maken met de beheerder die al op leeftijd is.

 

Rustgevend tafereeltje.

 

Nog even uitzicht op onze berg.

 

Een mooie tocht, het had alleen wel wat warmer mogen zijn. Totaal 8 km gelopen met 710 hoogtemeters in 3 uur waarvan een half uur pauze.

Houtdorperveld en Drie

 

 

 

 

 

Ronde van 15km over het Houtdorperveld en door de bossen van Drie. Gestart aan de Garderenseweg en na 10km nog even lekker geluncht bij Boshuis Drie. Onderweg een korte felle bui en de tweede bui was net toen we bij het Boshuis zaten. Door het weer maar weinig mensen tegen gekomen. Een prachtige ronde in minder dan 3 uur!

 

Voor de route, klik hier

Daatselaarsepad (klompenpad)

Vandaag samen met Thirza en Kirsten het Daatselaarspad, een klompenpad van 14km om Renswoude heen. Als startpunt kies ik de parkeerplaats bij camping De Grebbelinie bij Fort Daatselaar.

Het is een waterrijk gebied en daarmee ook veel last van insecten. Ik word al snel gestoken door een horzel.

Bij Fort Daatselaar.

De Slaperdijk.

Kasteel Renswoude.

Bij De Dennen even wat eten en drinken.

Kolossale huizen langs de Groeperkade.

Dit klompenpad heeft veel afwisseling, wel een paar stukjes asfalt, maar heerlijk om te lopen. We waren net op tijd terug bij de auto voor het begon te regenen. In totaal 2 uur en 32 minuten gewandeld over 14,6 km.