Bosloop Otterlo (13,8km)

Startpunt: parkeerplaats net onder de Hartenberg ten zuiden van Otterlo. Regelmatig zag ik op Arnhemse weg vanuit Otterlo zowel ter linker- als ter rechterzijde een klaphek. Ik heb nu een route gemaakt waarin dit oversteekpunt is opgenomen:

Ik heb niet de eenvoudigste route uitgekozen, zo getuigt dit plaatje. Vrijwel alles onverhard en vaak ook gewoon mul zand. Hier aan de rand van het Mosselsezand.

En hier dus het oversteekpunt. Ik rijd deze weg regelmatig op weg naar of van klanten.

Niet alleen bos, maar ook heide. Inmiddels al in bloei.

Na een korte bui klaart het al snel weer op. Een klein stukje loop ik ook via het klompenpad Eeskoterpad die ik al eerder liep. Dit pad voert naar de camping De Houtzagerij.

De eerste kinderen al weer in het zwembad na de bui....

De paden door het Roekelsebos zijn bijzonder zwaar, worden vooral voor paardrijden gebruikt. Na 13,8km in 1 uur en 20 minuten ben ik weer terug bij de auto. Leuke route, leuke paadjes, veel afwisseling.

Voor alle foto's: klik hier

Feldseekopf (2864m)

Vandaag een top van 2864m beklommen. Bij mooi weer! En dat op de laatste dag van de vakantie, mooie afsluiter.

's Morgens vroeg om 05:30 uur kijk ik uit het raam, de lucht is helemaal blauw. Op de planning staat een tocht naar de Feldseekopf vanaf de parkeerplaats aan het einde van de Tauerntal ten westen van Mallnitz. Gelukkig heb ik wat muntgeld in de auto liggen, op de weg er naar toe zit een slagboom waar je tol moet betalen.....
De parkeerplaats ligt op 1650m, om 06:40 uur start ik. Eerst naar de Jamnigalm en dan verder de bergkom in.

In de verte kun je de Feldseescharte (2700m) tussen de Feldseekopf (links) en de Vorderer Geisslkopf al snel zien. Het lijkt dichtbij maar niets is minder waar. Op de alm lopen meerdere kuddes koeien, opletten dus waar je je voet neer zet....

Verbazingwekkend dat op zo'n warme zuidzijde van de berg nog sneeuwvelden liggen.

Aankomst op de Feldseescharte op 2714m. Met de Dr. Rudolf Weissgerber Biwak.
Hier ga ik linksaf naar de Feldseekopf.

Bijna op de top, één van de 3 stapels stenen zou het hoogste punt moeten zijn. Ik neem ze alle 3 maar even voor de zekerheid :)

Ik heb 5,8km gelopen in 2 uur en 22 minuten en ruim 1200 hoogtemeters. Toch altijd mooi om op zo'n vroeg tijdstip op een bergtop te zitten. Helaas verdwijnt de zon al snel door een minuscuul wolkje die hardnekkig om de top blijft hangen. Tja, en dan wordt het erg koud. Na een kwartier daal ik weer af om op de Scharte nog even wat te rusten.

Het gebeurt niet vaak maar de hoogste berg van Oostenrijk, de Gross Glockner, is uitstekend te zien.

Een bergmeertje met ijs en sneeuw. Op de Scharte zie ik de eerste wandelaar vandaag, hij komt van de Hagener Hutte. Na wat eten en drinken daal ik weer af via hetzelfde pad. Een alternatief zou via de Hagener Hutte kunnen zijn maar vanaf daar is de weg naar beneden nogal saai lijkt me.

Wanneer ik terugkijk naar de top zie ik nog steeds de wolk die het zo koud maakt, terwijl ik nu al lang weer in de zon loop.

Op de terugweg weer mooi uitzicht op de alm.

Weer terug bij de Jamnighutte op 1748m. Vanaf hier nog even afdalen via een gewone weg naar de parkeerplaats. Totaal ruim 5 uur onderweg geweest. Technisch geen moeilijke tocht maar je moet natuurlijk wel de nodige hoogtemeters overwinnen.

Voor alle foto's: klik hier

Striedenkopf (2749m)

Vandaag een zware tocht voor de boeg. Parkeren moet ik de auto bij de Steinwandalm op 1100m hoogte. Het doel is de Striedenkopf op 2749m hoogte. Dus in ieder geval 1650m klimmen en dalen.

Bij de start van m'n tocht valt al direct op dat ik geen verwijsbordjes vind en geen markeringen. Dat belooft niet veel goeds. Ik heb de route wel in m'n Garmin gezet, hopelijk blijft de GPS ontvangst goed. De route van de heenweg kan ik niet vinden op de alm, dan maar de terugweg op een neer lopen. In de verte zie ik een markering dacht ik, dichterbij komend denk ik aan een vogelverschrikker maar nog dichterbij blijkt het een mediterende vrouw te zijn. Bizar op dit tijdstip (06:45 uur) en het is nog koud.

Het blijkt een heel gezoek om de juiste weg te vinden op de beboste hellingen en begroeide almen. Regelmatig moet ik toch even zoeken. Heel af en toe gelukkig een heel oude markering waarneembaar (rood/wit) onder het mos e.d.

Een waarschuwing?

Aankomst bij de Gronalm op 1950m hoogte. Het laatste deel van de route was gelukkig wel gemarkeerd met groene strepen. Ik vermoed een boer die het pad wil onthouden voor de jaarlijkse gang van schapen en koeien naar de almen. Er liggen nogal wat uitwerpselen op het pad.

Vanaf de Gronalm is het ook weer lastig het vervolg te vinden, geen groene strepen meer. Op goed geluk kom ik na wat gestruin door een bos weer op een pad uit dat klopt met m'n GPS.

Je kunt wel zien hoe goed de markeringen onderhouden worden. Hier is een splitsing, vanaf nu loop ik bijna in één rechte lijn naar de top (600m stijging over 2 km) over de bergkam.

Wanneer je goed kijkt zie je een kruis staan op de hoogste top, daar moet ik naar toe. Ondertussen wordt het een stuk kouder en trek ik maar een trui aan.

Nog een klein stukje..... Maar oh, oh, oh, wat heb ik het zwaar.

Aangekomen op de top. Het weer is mooi maar wel koud. In het Gipfelbuch kan ik zien dat deze berg maar weinig beklommen wordt. Dit jaar slechts 4x. Het is dan ook niet voor veel mensen weggelegd denk ik met deze afstand, zwaarte en onduidelijke route.

Het uitzicht rondom is weer schitterend. De Kreuzeck is goed te zien. Er blijkt zelfs vanaf deze top een pad naar de Kreuzeck te lopen (staat niet op de kaart). Na een half uur pauze keer ik weer op m'n gemak terug via dezelfde route.

Geen idee wat dit schaap doet. Maar het beest heeft in ieder geval niet doorgehad dat andere schapen al lang gevlucht zijn voor mij.....

Terugkomst bij de Gronalm. Nu weet ik dus ook welk pad ik had moeten nemen, rechtsboven op de foto. Helaas verder nergens goed aangegeven.

Zo, eindelijk bijna terug bij de auto. De voeten branden, de spieren zijn moe. Maar wel een voldaan gevoel dat het gelukt is en weer veel heb gezien.

Totaal 7,5 uur weggeweest, 3,75 uur naar boven en 3 uur naar beneden.

Hoher Bolz (2421m)

Startpunt voor vandaag. Vanuit Alpenheim in het dal van Teuchl volg ik de route naar de Salzkofelhutte. De bedoeling is om dan op de Salztorl naar links af te buigen om de Hoher Bolz te beklimmen.

Er is blijkbaar veel regen gevallen de laatste dagen..... Ik stap er maar snel doorheen maar krijg toch natte voeten.

Na een lange bosbouwweg met flink wat haarspeldbochten arriveer ik op de Gasarnalm. De hutten lijken hier verlaten. Wel haal ik een andere wandelaar in die even uitrust.

Deze koeien ben ik veilig voorbij. Toen ik van de andere kant op ze toeliep kwamen ze in eerste instantie enthousiast en luid loeiend op me aflopen. Ik wist even niet wat te doen maar ben gewoon rustig doorgelopen. Ze kwamen gelukkig niet te dicht bij.

De zon schijnt, het uitzicht is eindelijk eens goed.

Aankomst op de Salztorl (2273m). Ik ga niet verder naar de Salzkofelhutte maar ga noordwaarts richting de Bolzlacke, een klein meertje.

Bolzlacke en schapen op de helling. Ik loop hier de helling op om bovenaan naar rechts af te buigen naar de top van de Hoher Bolz.

Aankomst na 2 uur en 40 minuten op de top. Weliswaar geen kruis maar wel een grote stapel stenen. Ik blijf hier een half uurtje rusten en ineens zie ik de wandelaar opduiken die ik ingehaald heb. We kletsen nog een kwartiertje. Hij komt uit Seeboden aan de Millstattersee en heeft een dagje vrij.

De Bolzlacke in z'n geheel.

Eierzwam?

Terug bij de auto na 2 uur en 15 minuten afdalen. De auto voor mij is dus van de wandelaar die ik ben tegengekomen.

Notarweg (1700m)

Zo heet de Forststrasse die ik vanmorgen volg op weg naar de top van de Schöneck (2179m), recht tegenover ons huis. Normaal gesproken geef ik mijn wandelberichten de titel van de "Top" maar aangezien ik die vandaag niet heb bereikt laat ik het bij de weg er naar toe! Om 06:30 uur vertrek ik vanaf de Kläranlage Mölltal op een hoogte van 665m.

Er hangen nog veel wolkenvelden in het dal na de regen van gisteren. Onder de wolken is Obervellach te zien.

(Al) vele paddenstoelen langs de route te bewonderen.

Aankomst op de Unter Stallhofener Alm op 1376m. Inmiddels loop ik al weer in de wolken.

Aankomst bij de Obere Stallhofener Alm. Hier staat een transportmachine om houtstammen langs de helling te vervoeren. Er wordt nu niet gewerkt.

De weg loopt nog een klein stukje door maar nu heb ik een probleem. Uiteindelijk vind ik hier 2 paaltjes met een markering, die volg ik dan maar (na m'n aanritsstukken van m'n broek vastgemaakt te hebben).

Als ik had geweten dat ik hierheen had gemoeten, was alles goed gekomen...

Maar ik volg deze merktekens die de goede kant op lijken te gaan. Helaas, ik denk dat het een soort begrenzing is van boswachterijen alhier. Op een hoogte van 1700m na wat gezworven te hebben over de hellingen keer ik weer terug.

Tot mijn verassing kom ik nu bij de andere kant van de transportinstallatie uit. Dit is de weg die ik had moeten hebben... Maar voor nu vind ik het welletjes, de schoenen zijn doorweekt, de benen zijn al moe.

Onderweg kan ik wel genieten van het uitzicht op ons huis. Ik bel ook even naar Jiska om te kijken of ze me kan zien. En na wat aanwijzingen lukt dat.

Dam in de bergbeek. Ik ben weer beneden na 5,5 uur wandelen en 1000m stijgen/1000m dalen over een afstand van ca. 18 km.

Ik denk dat ik nog wel eens een poging doe om te top te bereiken maar dan van een andere kant.

Voor alle foto's: klik hier